ඔබට 2

වසන්තයේ දිග පළල

විමසයි නම් කවරෙකු හෝ

කියමි. මම ඒ අයට,

නුඹේ සිනහව ඒ තරම් බව...

ඔබට

ආකහේ සලකුණු බලමි

හිඳින තැන හඳුනගමි

සිතින් පියවර මනිමි

හාදුවක් සුළඟක තබමි

හුදකලා වෙමී.

හුදකලා වෙමි.

වසක් හෝ සිය වසක් වුව
පියවරක් මත පියවරක්
තබා ආ නොහැකිනම් තව.....

බලා හිදිනෙමි.
කාලයක් හෝ කල්පයක් වුව
සිහිනයත් සිහිනයක් වී
රාත්‍රිය  මියෙද්දීත්....

නොවිමසන්නෙමි.
පසුවදන කොහි පෙරවදන් කී
කවිකමට හෝ කවිවලට
සුළඟ ඒ කවි ගයද්දී....

සෘතුව

ඒ සෘතුව ආවදෙන්..

ඇවිත් ගියාදෙන්..

ඒ සෘතුවට

නවතින්නයැයි

නොකියන්න.

ඒ සෘතුව 

වසන්තයයැයි

නොසිතන්න.

ඒ සෘතුව ආවදෙන්

ඇවිත් ගියාදෙන්

සොඳුර

ඔබ නොඑන තැනක හිද,
ලියන අවසන් ලිපිය
නැවතිමේ තිතට කලියෙන්
ලියමි, සොඳුර අාපසු එන්න

තැන

අර ඈත කඳු මුදුන
නුඹටයි , මටයි
නුඹ වෙන් කරපු තැන..
තාමත් ඉඳ හිටක
රෝස පිපෙන්නේත් එතැන.

ඒ කන්ද පාමුල
ඇයටයි , නුඹටයි
නුඹම සීමා ලකුණු කළ තැන..
ඉඳ හිටකවත්
ලුණුයි බතුයි නොපිසෙන තැන.

ආදර කවි

ජිවිතේ: කඩදාසිවල ලියූ ඒ නිදහස් කවි
විසිකළා අහසේ රඳනට ලෙසින් රෑ පායන තරු
දෑස් පියවෙන නිමේෂයකදී දුටුවොතින් නිවෙනා හැටී
ගණන් කරපන් හත්දින්න: කියයි මගේ මරණයේ තතු