සෘතු

ස්ටෙප්ස්;

මිටියාවතට කළියෙන්

වසන්තය ඇවිදින්

ගෙමිදුලට.

ආතුර වු සිතක යළි

පෙම් කවක් ලියන්නට

වසන්තය.

නුඹ හැඬුවා මදි

හිතක් උණු වෙන්ට

සෘතු

අප; අප වෙතින් සමු ගද්දීත්

නුඹට තෝර ගන්න ඕන උනේම

එවැනිම සෘතුවක් ;

වැව රවුමේ මල් පිපූණ කාලයක්

එත් මම තෝර ගත්තේම

ඊටත් වෙනස් වු සෘතුවක් ;

ළපළු තුරුපත් පවා ගිලිහෙච්ච කාලයක්

තවම නුඹ පිපෙන මල් වලටත්

මම වැටෙන තුරුපතටත්

පෙම් කරන්නට හේතුව

අද ද හැඳිනගත නොහැකිව

අපට අප ආදරේ වග පමණක්

කවියක ලියන

පෙම්වතිය,

සෘතු දෙකක

නුඹ ; මම

සෘතු

සුසූම් ඇහැරුණ සෘතු
හුස්ම නැවතුන සෘතු
අපේ ප්‍රේමයට තිබුණේ
ඒවැනි වු දිග සෘතු

වරක් දෙවරක් මතක හැටියට
ඔබේ පපුවේ හිස තියා ඇති
ඒ තමයි අපේ ප්‍රේමයේ
උදා වු කෙටිම කෙටි සෘතු

ඔබට

ඔබේ සිනහවක එතී

යළි යළිත් ඉපදෙමි.

ඔබේ හුස්මක වේලී

ජීවිතය කියවමි.

ඔබට 2

වසන්තයේ දිග පළල

විමසයි නම් කවරෙකු හෝ

කියමි. මම ඒ අයට,

නුඹේ සිනහව ඒ තරම් බව...

හුදකලා වෙමී.

හුදකලා වෙමි.

වසක් හෝ සිය වසක් වුව
පියවරක් මත පියවරක්
තබා ආ නොහැකිනම් තව.....

බලා හිදිනෙමි.
කාලයක් හෝ කල්පයක් වුව
සිහිනයත් සිහිනයක් වී
රාත්‍රිය  මියෙද්දීත්....

නොවිමසන්නෙමි.
පසුවදන කොහි පෙරවදන් කී
කවිකමට හෝ කවිවලට
සුළඟ ඒ කවි ගයද්දී....

ඒ අසුන මඟ හරින්නේම ඒකද

ඒ අසුන ඔබට

මඟ හැරුනේ කොහොමද?

ඔබ නමින් මම

හිතින් වෙන් කළ 

ඒ හිඩැස ඔබ

නොදැක්කේ කොහොමද?

දිගු නොමැති, අපිලිවෙළ

ඇහිබැමට යටින් වන

ගිලුණු ඇස් පුංචි කර

ඔබට පා කළ ඉඟිය 

මඟ හැරුණේ කොහොමද?

නා දල්ලක නොවන

අව පැහැති දෙතොලකින්

"ආදරේයි  මම" කියන්නම බැරිද

ඔබට ඒ හඬ ඇහෙන්නේම නැතිද?

රෝස පෙති මත ලියන්නම ඕනේද?

කවියක් උනත් දකින්නේ එහෙමද?

තෝඩු පැලඳියම යුුතුමද?

ආදරේටත් මොස්තර ඕනමද?

සඳට කවි ලියන නුඹේ ඔය හිත,

සඳක් නොපතන්නේ නොමවේද?

ඉතිං මහ අරුමයක්මද

ඒ අසුන නුඹ මඟ හරින එක.

කවියෙක් එක්ක තාලෙට

කවිකමට පය තියන්නම බැරිද?

දැක දැකත් නොදැක ඔබ 

ඒ අසුන මඟ හරින්නේම ඒකද?

ඉර ඈත සැඟව යන්නේ
ක්ෂිතිජයත් පසුකරම විය යුතු ය.

හෙට ඇවිත් පවසන්න,
ඒ ගගන සිප ගන්න විට
මේ සයුර නිසලවම උන්නා ද
නැතොත් සයුර හද නැගුන
සුසූම් සුළි දුටුවා ද

බිදෙන මේ රළ පෙළ
අතුල් පහරකි වෙරළ කිව්වට
මට හිතෙන්නේම දියඹ සිට
අරන් එන්නේම ආදරේ වග

ඒ නිසාමනේ
වෙරළ මා තැබු සලකුණක්
එසැණවිත් මකා දැම්මේ රළත්,

ඉර ඈත සැගව යන්නේ,
මේ සයුර, එ් ගගන සිප ගන්න තැන පසු කරද
හෙට ඇවිත් පවසන්න,
මටත් වෙරළෙන් සමු ගන්න..

මතක දුහුවිලි පිරී ගිය
මාවතක් ඇත.
ඔබ නැතුව මම තනිව ඇවිදින...

විටෙක ඉද හිට ඔබව හමුවන
විසල් වන මේ දෑස් මත්තට
දුලි අහුරක් ඉහ එසැණ ඔබ
පලා යන හැටි ඉගෙන ගෙන ඇත.

මතක දුහුවිලි පිරි ගිය
මාවතක් ඇත.
මා නමින් ලකුණක් ඉතිරි කළ...

බලන් ඉමි.

නිහඬ වෙමි.
සිතුවිලිත් නිදි බැවින්,
කෙටි සුසූම් ඇහැරවමි.. සඳත් අද දුර බැවින්.

සවන් දෙමි.
පවන ගයනා බැවින්,
දිගු රැයම නොනිදමි..
සිහිනයක් නැති බැවින්.

බලන් ඉමි.
රළ වෙරළ සිබිනා බැවින්,
දිනෙක අතහැර යමි..
ක්ෂිතිජයම දකිනා බැවින්.

සමහර කඳුළු

සමහර කඳුළු ඇත
නෙත'ග උගසට තබාගත්
තවත් සමහර කඳුළු අැත
හිතක අයිතිය ලියාගත්

සමහර පෙම් කතා ඇත
අවසන් නොවී නිමා වෙන
තවත් සමහර පෙම් කතා ඇත
අවසන උවද නිම නොවන

සමහර දවස් ඇත
ඉද හිටෙක මතකයට එන
තවත් සමහර දවස් ඇත
ඇවිත් මතකෙන් නොයා ලතවෙන

සමහර විටක කියවද්දි මෙය නුඹ
මොන විදිහේ කඳුලක් උපදි ද නුඹේ ලඟ
මේ විදිහේ පෙමක් යැයි නමක් දේවීද නුඹම
කොයි තරම් නම් දවස් මතකයේ වැලපෙයි ද

සමහර වේලාවට
මම හිතුවේම ඔව් , තවත් සමහර විටක....

සැවොම නිදිගත් අමාවක රෑ

සැවොම නිදිගත් අමාවක රෑ
සුරඟනක් විත් ඒ කනත්තට
පාළු වු සොහොන් කොත මත
මලක මල් පෙති තියා තිබුණා

සුරඟනක වුව ඒ දැස් වල
මෝදු වු කඳුලක්ද තිබුණා
කියා ගන්නට බැරි කතාවක්
හදවතේ සගවාන උන්නා

වැටුණු ඒ උණු කඳුළු කැටියට
මැරුණ හදවත හුස්ම ගත්තා
එත් නැඟි ඒ සුසූම් පොදකට
බියව සුරඟන සැගව ගත්තා

යළිත් ඉන් පසු අමාවක රෑ
තිස් තුනක් ගෙවී තිබුණා
එත් ඉන් පසු සුරඟනක් එහි
ආ බවට සලකුණක් නැතුවා

එත් සඳ නැති සමහර දවස් වල
සුළඟ අමුතුම හඬක් නැගුවා
හුස්ම ගත් ඒ හදවතේ හඬ
සුළඟ හොරකම් කරන් තිබුණා